Yuki opowiada historię swojej rodziny: jest córką kobiety Hany i wilkołaka. Ma młodszego o rok brata Ame. Kiedy ginie ich ojciec wilk, reszta rodziny przeprowadza się na wieś. Żyją na uboczu, starają się nie rzucać nikomu w oczy. Niestety, kiedy Yuki jest zła i zdenerwowana, zamienia się w wilka. Podobnie dzieje się z jej bratem.

Japońska animacja spodoba się miłośnikom anime, Lecz tym razem nie jest to krwawa historia, a raczej obyczajowa opowieść o rodzinie. Element fantastyczny (ojciec wilk) jest ważny dla pokazania natury dzieci, ale tak naprawdę oglądamy życie samotnej matki, która poświęca się dla wychowania swoich dzieci. Jej oddanie może budzić szacunek, ale i wątpliwość, czy kobieta jest tylko stworzona do takiej roli, jaką sobie wyznaczyła Hana. Ciekawsze wydaje się zagadnienie dorastania rodzeństwa. Odważna i rezolutna Yuki z ciekawością poznaje świat. Bojaźliwy Ame woli chować się pod spódnicę matki. Kiedy dzieci stają się starsze, muszą dokonać wyboru: być człowiekiem czy wilkiem? Europejski widz może doszukać się tutaj starego konfliktu między naturą a cywilizacją. Yuki chce zostać człowiekiem, ale musi się jeszcze wiele nauczyć, by opanować swoją wilczą naturę. Z kolei Ame usamodzielnia się coraz bardziej i coraz bardziej oddala od rodziny. Kiedy Yuki mówi Somejowi prawdę o sobie, historia zatacza koło – kiedyś studentka Hana zakochała się w wilku… Blisko dwugodzinny film raczej nie powinien dłużyć się polskiemu widzowi, gdyż twórcy bardzo umiejętnie dozują wzruszenia, radość przeplata się ze smutkiem, elementy komiczne z dramatycznym przyspieszeniem akcji. Całość uzupełnia dobra nastrojowa muzyka. Japońska animacja w niczym nie przypomina europejskich opowieści o groźnym przerażającym wilkołaku, który zabija ludzi, tylko opowiada o wilku pełnym miłości i delikatności.